Vleugel D is één van de twee verlaten vleugels in de gevangenis van Sint-Gillis. De cellen zijn er buiten gebruik, maar de achtergelaten kledingstukken, lege conservenblikken, vuile wastafels en volle prullenmanden maken het afwezige toch aanwezig. Ook de muurtekeningen. Op een muur staat in rode letters ‘Fuck police’ geschreven. Daaronder een steunbetuiging aan Congo en Algerije, gevolgd door een spreuk: ‘mieux vivre avec des échecs, qu’avec des regrets’.
Afgelopen herfst startten Charlotte Boddaert en Maxime Savoldi met een reeks teken- en schrijfateliers in de verouderde gevangenis van Sint-Gillis. De gevangenis moet sluiten, maar blijft omwille van de overbevolking in de Belgische gevangenissen in beperkte mate open. België werd al meermaals veroordeeld voor mensonwaardige opsluiting, onder meer door de situatie in Sint-Gillis. Het wekelijks atelier in vleugel D werd een ontmoetingsplaats, het tekenen en schrijven de taal die verhalen hielp te delen en te verbeelden.
Anas, Ramin, Samour, Manis, Rachid, Ricardo, Anass, Kemal, Mohammed, Mounir, Isa, Mehdi en Alex zijn namen achter de verhalen. Verhalen over vermoeidheid en uitputting, gebrek aan voldoende voeding en maatschappelijke dienstverlening, angst, gemis, verveling, depressie, frustratie, deceptie, relativering of humor. Elke tekening en tekst werd een getuigenis over de materiële omstandigheden in de gevangenis.
De ateliers eindigden in de zomer met een in situ tentoonstelling op de binnenplaats van vleugel D. Charlotte en Maxime brachten nadien de tekeningen en teksten naar GC Pianofabriek. De teksten werden gebundeld in een zine, een greep uit dit werk is in deze publicatie te lezen.
weder zien
vaar wel
laatste keer
eerste keer
streep, haal, hap
er zitten twee foto’s in mijn broekzak
soms vallen we in slaap door het eten
door de koffie
die we vergaten
en de woorden hier, ze komen
vanuit het hart
soms win je
soms verlies je
à dieu als god het wil
een einde is een begin
toen ze me vrijlieten stond ik met
niets op straat
blies een kus naar de hemel
en liep weg
het licht achterna
een zomer tegemoet
vriendschap tussen mens en dier
samen leven we langer en gelukkiger
dit verhaal gaat over een jongen die junior heet.
hij is een groot kampioen, behendig, sterk en
levendig.
Toen hij gevangenzat kende junior niet veel
mensen in de gevangennis waar hij was en hij
praatte niet veel.
op een dag merkte hij dat telkens als ze hem
eten gaven, er elke dag brood overbleef.
hij gooide het uit het raam en er kwam een duif,
hij noemde hem PIKPIK.
Na verloop van tijd raakte PIKPIK aan hem
gewend en was hij niet meer bang voor junior.
Iedere ochtend kwam hij langs om hallo te zeggen
met een ROEKOE
ROEKOEKOE.
junior was daar heel blij mee en gaf hem
elke dag brood.
tekenen is voor pussies
de fik in met je gevangenissen
ik wil mijn vrienden bevrijden