Untimely Meditations/

Inderdaad , men doet het zoals het hoort of niet, anders had men er net zo goed dit kunnen op schilderen http://songteksten.net... .. er is genoeg voor iedereen..
Johan E

Tja, nja, ja -- jullie hebben wel gelijk, hoor... En toch springt mijn hart op als ik dat gedicht (een van zijn betere) zomaar ineens op zo'n cafémuur zie staan. Die ouwe Gust! Iejl tstad kan nu toch maar mooi dat gedicht van hem lezen (ja, ik weet het: in deze niet ideale versie) -- wat anders nog een hele opgaaf zou zijn, probeer de bundel waarin het is gepubliceerd ('Uniek onkruid') maar eens te pakken te krijgen, zelfs in de betere bibliotheek.
Of ben ik nu ineens al te coulant geworden?

Ik ben een enorme purist, en toch... Natuurlijk is hoe de dichter zijn regels inricht een deel van het gedicht. Ik denk alleen dat de 'gevelartiest' die Gils' gedicht heeft aangebracht dat met dezelfde vrijheid heeft gedaan als een interpreterend regisseur dat kan doen met een toneelstuk. Als je naar de beschikbare ruimte kijkt, dan zie je dat deze door het gedicht mooi wordt ingevuld. De eerste twee strofen lopen parallel met het raam ernaast en de slotstrofe plus naam benutten de aanwezige breedte. Ergo: ik vind het wel mooi, deze 'lezing'!

Dank voor de commentaren tot dusver. Voor alle duidelijkheid: bovenstaand stukje is meer vanuit een vraag dan vanuit verontwaardiging geschreven. Een andere drager op een andere plek kan een andere versie rechtvaardigen. Zoals een cover ook vaak een andere toonaard, een nieuwe bezetting gebruikt. Je zou dit muurgedicht dus als een cover = vertaling moeten lezen. Vraag is dan: is het een geslaagde vertaling, en werkt de tekst zo goed genoeg, in deze nieuwe context? Ik denk dus van niet: deze tekst is slapper. Zoals Herman Jacobs opmerkt, is het oorspronkelijke gedicht niet zo makkelijk op papier terug te vinden, laat staan dat de grafische vorm ervan als bekend kan worden verondersteld. Het is dus wel jammer dat de voorbijganger in de Stad van A nu niet weet dat dit iets anders is dan wat wijlen de ondertekenaar had geschreven...

Ik las het stuk als een overdenking, 'more in sorrow than in anger'...

Ik kende het gedicht niet, had de oorspronkelijke verschijningsvorm dus niet in het hoofd. Zelfs deze versie 'werkte' voor mij. De woorden blijken de verminking te kunnen overleven. Voor mij, althans.

Beter was geweest de tekst een kwartslag te draaien.
Bij het lezen ervaar je dan, bij een minder soepele nek, wellicht ook beter de pijnbeleving.

Wel, bekijk het ook zo eens. Stel u voor dat de vormgeving van het stadsgedicht van Tom Lanoye dat een jaar lang de Boerentoren sierde netjes de versbouw van Lanoye zou volgen:

aanvaardt mij neemt mij
ziet mij staan begint met
mij zo dag zo nacht uw
pracht van voor af aan oh
kijkt dan houdt van mij
bezwijkt houdt u niet in

Het is niet moeilijk in te beelden dat de impact van het gedicht veel minder zou zijn geweest:

http://www.luon.com/news/2009/9/21/dooreman-naar-de-letter.aspx

Vormgever en typograaf Dooreman, die ook tekende voor de Gilsmuur, is dan ook een volwaardige medespeler bij de integratie van een gedicht in de publieke ruimte. Dooreman 'vertaalt' het gedicht naar een plek. De locatie heeft zeker invloed op de vormgeving van het gedicht. Gils kennende, zelf ook plastisch kunstenaar, zou dat zeker hebben kunnen appreciëren. De typografie van Dooreman refereert ook naar de beeldtaal van de periode van de Gard Sivik.

Om maar te zeggen, een gedicht op papier is niet hetzelfde als een gedicht op een muur.

Michaël Vandebril
Antwerpen Boekenstad

Vind dat het stuk van Piet Joostens en de commentaren er op een verlenging, om niet te zeggen een onderdeel, van het muurgedicht vormen. Men zou het kunnen afdrukken op een ambulant stuk zeil in de vorm van een papierrol (stokje van boven, stokje beneden) en dit op hoogtijdagen kunnen tentoonstellen bij het gedicht. Want er werd gesproken over de verschijningsvorm van dit fraaie werkje.